De schaamte voorbij

Schaamte kan zomaar komen wanneer je heerlijk een boekje zit te lezen op het toilet. Neem bijvoorbeeld Kluun. Terwijl in het boek gaten worden gevuld, komt er bij jou juist iets uit dat gat. Opgelucht leg je het boekje weg en veeg je je billen schoon. Broek omhoog. Doorspoelen. Handen wassen. En checken of er geen strepen zijn te zien. Want jij wil niet op iedere verjaardag en ieder feestje bekend staan als ‘De Toiletpotcoureur’.

Je pakt Kluun op, maar dan springt er een bruin puntje omhoog in de pot. Alsof er een onderzeeër met geweld uit de oceaan omhoog schiet. Terwijl jij je handen stond te schrobben en het toiletpapier naar beneden is getrokken in de donkere leiding van de afvoer, heeft de drol zich vrijgevochten uit de stroming. En daar drijft ‘ie dan. De bruine drol die je zojuist hebt neergelegd. Het is net zo’n drol uit een stripverhaal. Waar zo’n vrolijk vlaggetje op staat.

Je drukt voor de tweede maal op de doorspoelknop terwijl spookbeelden door je hoofd schieten:

De drol schiet in de afvoer, maar blijkt zo stevig dat hij de pijpleiding vertopt. De loodgieter moet worden gebeld. “Zeker een condoom of maandverband doorgespoeld?” vraagt hij. “Nee, nee. Ik geloof het niet.” Je hebt al geprobeerd om met de ontstopper de doorgang open te krijgen, maar die poging was zonder succes. De loodgieter deelt mee dat hij de pot zal moeten losbreken om goed bij de leiding te kunnen. De schaamte. Na een halfuurtje timmeren komt hij met een grote glimlach de latrine uitgelopen. “Gevonden,” zegt hij met een grote grijns, “dit was niet wat ik dacht te vinden, maar leuk is wel. Het is weer eens wat anders”. De twinkeling in zijn ogen verraad dat hij veel schik heeft om de bruine inhoud van het plastic zakje dat tussen zijn dunne vingers naast zijn hoofd bungelt.

Oef, de schaamte.

De volgende dag brengt de loodgieter het zakje naar het nationaal-historisch-natuurmuseum, waar het, als grootste drol ooit door een Homo Erectus, tentoongesteld zal worden. Naast een bordje waar de vindplaats en datum van de vondst opstaan. En jouw naam, inclusief foto. Shit.

Oef, de schaamte.

Twee dagen later staat de nationale pers voor de deur. Of ze de plek waar het wereldwonder tot stand kwam mogen filmen?

Donder op!

Oef, de schaamte.

Gelukkig vertrekt de drol na drie keer doortrekken, en een beetje prakken met de wc-borstel, richting de duistere wereld van de waterzuivering. Je hoeft geen bezoek van het ANP te verwachten.

Ik ken mijn eigen drol vol schaamte: Lowlands 2008. Eigenlijk vreemd, aangezien Lowlands een van de weinige plekken is waar schaamte een taboe lijkt te zijn.

Misschien is het beter vol te houden dat ik hun muziek gewoon niet mag. Maar ik zal eerlijk moeten zijn, open kaart spelen. Het boetekleed aantrekken. Vorig jaar zomer had ik nog nooit van deze band gehoord.
Oef, de Schaamte.

Ik kan dit hele voorval proberen te vergeten en met een leugentje om bestwil doen alsof het me koud laat, maar ik kan toch niet volhouden dat White Lies geen fantastische muziek maakt?
Gelukkig biedt schaamte ook kansen. Kansen om je fouten recht te zetten. Dit jaar maak ik het goed. Ik laat me de kans om dit Londense drietal te aanschouwen toch niet nogmaals ontglippen?!

Tijdens Lowlands zal ik zeker vooraan staan, zwaaiend met mijn vlaggetje.
Inderdaad, dat vlaggetje uit die schaamteloze drol.