Hear, Hear

Opnieuw een bijdrage vanaf mijn lowlandsblog Camping 5.

Engeland.
De plek waar grijze wolken samenpakken boven de economische weerradar, de Fish and Chips onbetaalbaar dreigt te worden voor de Working Class Hero en Oasis haar gloriedagen voorbij lijkt te zijn. Laat de Mexicaanse griep en het aantal tienerouders dat blijft groeien – ook tienerouders worden ooit twintig- nog buiten beschouwing en je hebt een land in verval. En daar ga ik twee weken op vakantie. Yippie!

Als toerist bezoek je tientallen Kathedralen, Romeinse nederzettingen en culturele stedencentra. Naast deze toeristische hoogstandjes is een Pub verplichte kost voor iedere toerist die het eiland aandoet. Zo belandde ik in ‘The Black Bull’, in het kleine shapenherdersdorp Reeth.

The Black Bull
Een langwerpige, donkere Pub met 10 houten tafels gericht op een groot scherm om Premier League te zien. De barman heet Andrew en hij bedient 12 verschillende taps, ieder gevuld met een ander bier. Ieder Nederlands hart zal blij zijn dat er ook een Heineken-tap tussenzit. Verder hangen er de gebruikelijke ‘It-is-against-the-law-to-smoke-in-these-premises’-bordjes en kost het bier geen drol.

In de donkere tijden waarin Engeland verkeert is de pub de enige plek waar Engelsen gezelligheid kunnen vinden en samen terugkijken op de jaren dat het eiland dreef op welvaart.
Groepjes jongens zitten te lachen en flirten met het clubje knappe meisjes aan de bar. Wat oudere wandelaars genieten van een erg donker Ale-bier en enkele SheffieldUnited-fans volgen het begin van het voetbalseizoen. Andrew is druk bezig om bier te tappen. De man die de zaak in z’n eentje runt heeft een gevarieerd publiek.

Iedere bezoeker doet z’n ding en is er gelukkig mee. Dan schiet de muziek over op Hey Jude van The Beatles. Tot mijn grote verbijstering kijkt iedereen op en stoppen ze hun bezigheden. Mensen kijken elkaar aan en neuriën of zingen mee met Hey Jude alsof dit het nationale volkslied is. Terwijl SheffieldUnited met 1-0 achterstaat tovert de muziek een glimlach op het gezicht van de voetbalfans. Het groepje oude wandelaars zingt mee en produceert het geluid van een marcherende groep soldaten. Zelfs de jongens stoppen met hun versierpoging en focussen zich nu volledig op de muziek. Iedereen is intens gelukkig en denkt aan betere tijden.

Tot mijn grote schrik besefte ik op dat moment dat er geen band in de Nederlandse pophistorie zoveel harten doet opleven in Nederland, als The Beatles in Groot-Britannië. Je kunt er lang over nadenken, maar die band bestaat gewoon niet:

De Havenzangers?
Dacht ‘niet!

Luv’?
Néééverr!

Golden Earring dan misschien?
Misschien dat zij de hielen van The Beatles mogen likken, maar verder dan dat komen ze niet.

De grote vraag blijft natuurlijk of er ooit een band uit Nederland zal komen die wel zoveel gemeenschappelijke emotie oproept als The Beatles doen. Er moet toch wel ergens in Nederland zo’n band bestaan? Ergens?
Zelf denk ik meteen aan De Staat, Voicst of Moke. Maar dit zijn de al iets meer gevestigde namen.
Kan het niet zijn dat er ergens een bandje in de schuur van hun opa oefent, of een een band die elkaar op dit moment nog niet heeft ontmoet, de grootste Nederlandse band ooit zal zijn. Misschien ben jíj die band wel. Laat het horen! En als jij nog meer betere ideeën hebt voor het drietal dat ik heb genoemd moet je het zeker hieronder even melden, ik ben benieuwd!

Misschien dat ik over enkele jaren word aangesproken op de namen die ik noem. “Hey Dude, je zat er niet ver naast, toen in 2009!”