.

Punt.

Dit is het einde.
Ik hoor u gillen
Ik hoor u schreeuwen
“Alwéér!?”

Ja, alweer.

Maar er is ook feest.
En dat feestje begint meteen.

En wel HIER.

De pre-Party is al begonnen
Confetti

Punt.

Typisch lage landen, typisch Lowlands

WAAAAAHHH!

Ik heb nog nooit zoveel natte vrouwen
voor mij in de rij zien staan.
En ik kon donderdag niets anders.
Niets anders, dan rustig achteraan aansluiten.
Kutweer (maar wel Kasabian)

Lowlands.
Je bent een festival met vele gezichten.
Goede acts, slechte acts – fijne momenten, minder fijne momenten.
In feite ben je niets anders dan een weerspiegeling van Nederland:

Mannen in hun midlifecrisis die rondhuppelen in een konijnenpak en ’s nachts op een bedje van zelfgeproduceerde kots in slaap vallen.
Een Engelse dominee die op zaterdagmiddag -in stijl, dat moet gezegd- aan ons moet gaan vertellen dat we schijt moeten hebben aan Wilders.
Mensen met een Pinkpoppetje. Je bent op Lowlands, niet in Landgraaf.

We hebben in Nederland duidelijk geen idee waar we zijn, wat we willen en wat we vinden.

Maar ook het schattige en onschuldige van Nederland vind je terug op Lowlands. Op Lowlands wordt namelijk de meest alledaagse bezigheid verheven tot ultiem genot.
Het toiletbezoek, bijvoorbeeld.
De opgeluchte gezichten die uit het toilethokje komen spreken boekdelen. Maar nog intenser is de voorpret: wanneer je vanaf de rij naar de toiletten net tussen het kiertje van de deur en de vloer door de schoenen ziet van de bezoekers. Netjes op een rij. Je ziet de beenspieren werken en de rechtervoet tikt in een stevig tempo op de grond.

TikTik
TikTikTik
TikTik

De voet stopt.

En de broek wordt omhoog getrokken. Dan komt dat opgeluchte gezichtje met zweetdruppels-het eten op Lowlands is niet voor de mensen met een zwak verteerkanaal- om de hoek van de deur. Dan kan mijn ochtend niet meer stuk. Niet in de minste plaats omdat ik dan zelf kan gaan zitten.

Maar wat Lowlands compleet maakt zijn de optredens waar het publiek harder en langer mee staat te blèren dan de artiest. Zo heerlijk puur, zo eerlijk. Dit was ook het geval bij Kasabian, iets wat ik ervaar als eenzaam hoogtepunt op deze Lowlands. De Grolsch ging uit z’n dak en zoals dat hoort bij ieder goed optreden ‘lalalala-de’ het publiek nog minutenlang na terwijl de band al was vertrokken. Een prestatie, om de nuchtere -al is dat op Lowlands onwaarschijnlijk- Hollander voor een leeg podium te laten feesten.

Lowlands.
Eigenlijk ben je het beste, snelste en makkelijkste te pakken in een kortstondige adrenaline gevulde schreeuw, recht uit het hart.

WAAAAAHHH!

Dit was de laatste van mijn Lowlandsblog Camping 5.
Vanaf nu weer enkel en alleen JournalistInSpe!

Met iedere slok groeit het vertrouwen

Ik spring in de bres voor alcohol. Het moet nu werkelijk klaar zijn met het zeuren over het gedestilleerde goud. En ik zal eens haarfijn uitleggen waarom. Of je nu een stel vrienden ontvangt, of je schoonouders langskomen, je doet er altijd goed aan een fles wijn op tafel te hebben staan bij het diner. Natuurlijk liggen er veel koude biertjes in de koelkast en heb je een scala aan likeuren in de kast staan. Dan kun je namelijk ongegeneerd doorschenken wanneer de gasten zich volgieten en kom je niet over als een matennaaier. En vertrouwen is het sleutelwoord.

Het is namelijk van essentieel belang dat jij de gasten laat weten hoeveel ze voor je betekenen en dat je ze nooit zou verlinken. Visite die alcohol nuttigt legt namelijk hun lot in jouw handen. Wanneer het namelijk mis mocht gaan, en het promillagegetal ver boven de 4 uittorent, wanen de gasten zich veilig in de goede handen van hun gastheer. Dit vertrouwen mag niet worden beschaamd en als gastheer dien je waardig om te gaan met het door hun geschonken vertrouwen.

Hoewel hun tong wat losser zit dan normaal, en de grootste dronkenmanspraat over tafel kan komen, kun je er niet met anderen over praten. Het blijft tussen de gast en zijn dronken dierbare. Ook biedt je strompelende vrienden een slaapplek aan en, zo nodig, stel je zelfs je wc-pot beschikbaar.
Kortom, het drinken van alcohol geeft juist een blijk van eerlijkheid,openheid en wederzijds vertrouwen. Geen enkel ander aards genot maakt dit allemaal mogelijk.

We zouden moeten stoppen met het demoniseren van alcohol en dankbaar zijn dat er in de tijd waarin goede manieren en etiquette niet meer heilig zijn juist veel alcohol wordt gedronken. Alcohol is de meest waardevolle uiting van vertrouwen. Proost!

De schaamte voorbij

Schaamte kan zomaar komen wanneer je heerlijk een boekje zit te lezen op het toilet. Neem bijvoorbeeld Kluun. Terwijl in het boek gaten worden gevuld, komt er bij jou juist iets uit dat gat. Opgelucht leg je het boekje weg en veeg je je billen schoon. Broek omhoog. Doorspoelen. Handen wassen. En checken of er geen strepen zijn te zien. Want jij wil niet op iedere verjaardag en ieder feestje bekend staan als ‘De Toiletpotcoureur’.

Je pakt Kluun op, maar dan springt er een bruin puntje omhoog in de pot. Alsof er een onderzeeër met geweld uit de oceaan omhoog schiet. Terwijl jij je handen stond te schrobben en het toiletpapier naar beneden is getrokken in de donkere leiding van de afvoer, heeft de drol zich vrijgevochten uit de stroming. En daar drijft ‘ie dan. De bruine drol die je zojuist hebt neergelegd. Het is net zo’n drol uit een stripverhaal. Waar zo’n vrolijk vlaggetje op staat.

Je drukt voor de tweede maal op de doorspoelknop terwijl spookbeelden door je hoofd schieten:

De drol schiet in de afvoer, maar blijkt zo stevig dat hij de pijpleiding vertopt. De loodgieter moet worden gebeld. “Zeker een condoom of maandverband doorgespoeld?” vraagt hij. “Nee, nee. Ik geloof het niet.” Je hebt al geprobeerd om met de ontstopper de doorgang open te krijgen, maar die poging was zonder succes. De loodgieter deelt mee dat hij de pot zal moeten losbreken om goed bij de leiding te kunnen. De schaamte. Na een halfuurtje timmeren komt hij met een grote glimlach de latrine uitgelopen. “Gevonden,” zegt hij met een grote grijns, “dit was niet wat ik dacht te vinden, maar leuk is wel. Het is weer eens wat anders”. De twinkeling in zijn ogen verraad dat hij veel schik heeft om de bruine inhoud van het plastic zakje dat tussen zijn dunne vingers naast zijn hoofd bungelt.

Oef, de schaamte.

De volgende dag brengt de loodgieter het zakje naar het nationaal-historisch-natuurmuseum, waar het, als grootste drol ooit door een Homo Erectus, tentoongesteld zal worden. Naast een bordje waar de vindplaats en datum van de vondst opstaan. En jouw naam, inclusief foto. Shit.

Oef, de schaamte.

Twee dagen later staat de nationale pers voor de deur. Of ze de plek waar het wereldwonder tot stand kwam mogen filmen?

Donder op!

Oef, de schaamte.

Gelukkig vertrekt de drol na drie keer doortrekken, en een beetje prakken met de wc-borstel, richting de duistere wereld van de waterzuivering. Je hoeft geen bezoek van het ANP te verwachten.

Ik ken mijn eigen drol vol schaamte: Lowlands 2008. Eigenlijk vreemd, aangezien Lowlands een van de weinige plekken is waar schaamte een taboe lijkt te zijn.

Misschien is het beter vol te houden dat ik hun muziek gewoon niet mag. Maar ik zal eerlijk moeten zijn, open kaart spelen. Het boetekleed aantrekken. Vorig jaar zomer had ik nog nooit van deze band gehoord.
Oef, de Schaamte.

Ik kan dit hele voorval proberen te vergeten en met een leugentje om bestwil doen alsof het me koud laat, maar ik kan toch niet volhouden dat White Lies geen fantastische muziek maakt?
Gelukkig biedt schaamte ook kansen. Kansen om je fouten recht te zetten. Dit jaar maak ik het goed. Ik laat me de kans om dit Londense drietal te aanschouwen toch niet nogmaals ontglippen?!

Tijdens Lowlands zal ik zeker vooraan staan, zwaaiend met mijn vlaggetje.
Inderdaad, dat vlaggetje uit die schaamteloze drol.

Hear, Hear

Opnieuw een bijdrage vanaf mijn lowlandsblog Camping 5.

Engeland.
De plek waar grijze wolken samenpakken boven de economische weerradar, de Fish and Chips onbetaalbaar dreigt te worden voor de Working Class Hero en Oasis haar gloriedagen voorbij lijkt te zijn. Laat de Mexicaanse griep en het aantal tienerouders dat blijft groeien – ook tienerouders worden ooit twintig- nog buiten beschouwing en je hebt een land in verval. En daar ga ik twee weken op vakantie. Yippie!

Als toerist bezoek je tientallen Kathedralen, Romeinse nederzettingen en culturele stedencentra. Naast deze toeristische hoogstandjes is een Pub verplichte kost voor iedere toerist die het eiland aandoet. Zo belandde ik in ‘The Black Bull’, in het kleine shapenherdersdorp Reeth.

The Black Bull
Een langwerpige, donkere Pub met 10 houten tafels gericht op een groot scherm om Premier League te zien. De barman heet Andrew en hij bedient 12 verschillende taps, ieder gevuld met een ander bier. Ieder Nederlands hart zal blij zijn dat er ook een Heineken-tap tussenzit. Verder hangen er de gebruikelijke ‘It-is-against-the-law-to-smoke-in-these-premises’-bordjes en kost het bier geen drol.

In de donkere tijden waarin Engeland verkeert is de pub de enige plek waar Engelsen gezelligheid kunnen vinden en samen terugkijken op de jaren dat het eiland dreef op welvaart.
Groepjes jongens zitten te lachen en flirten met het clubje knappe meisjes aan de bar. Wat oudere wandelaars genieten van een erg donker Ale-bier en enkele SheffieldUnited-fans volgen het begin van het voetbalseizoen. Andrew is druk bezig om bier te tappen. De man die de zaak in z’n eentje runt heeft een gevarieerd publiek.

Iedere bezoeker doet z’n ding en is er gelukkig mee. Dan schiet de muziek over op Hey Jude van The Beatles. Tot mijn grote verbijstering kijkt iedereen op en stoppen ze hun bezigheden. Mensen kijken elkaar aan en neuriën of zingen mee met Hey Jude alsof dit het nationale volkslied is. Terwijl SheffieldUnited met 1-0 achterstaat tovert de muziek een glimlach op het gezicht van de voetbalfans. Het groepje oude wandelaars zingt mee en produceert het geluid van een marcherende groep soldaten. Zelfs de jongens stoppen met hun versierpoging en focussen zich nu volledig op de muziek. Iedereen is intens gelukkig en denkt aan betere tijden.

Tot mijn grote schrik besefte ik op dat moment dat er geen band in de Nederlandse pophistorie zoveel harten doet opleven in Nederland, als The Beatles in Groot-Britannië. Je kunt er lang over nadenken, maar die band bestaat gewoon niet:

De Havenzangers?
Dacht ‘niet!

Luv’?
Néééverr!

Golden Earring dan misschien?
Misschien dat zij de hielen van The Beatles mogen likken, maar verder dan dat komen ze niet.

De grote vraag blijft natuurlijk of er ooit een band uit Nederland zal komen die wel zoveel gemeenschappelijke emotie oproept als The Beatles doen. Er moet toch wel ergens in Nederland zo’n band bestaan? Ergens?
Zelf denk ik meteen aan De Staat, Voicst of Moke. Maar dit zijn de al iets meer gevestigde namen.
Kan het niet zijn dat er ergens een bandje in de schuur van hun opa oefent, of een een band die elkaar op dit moment nog niet heeft ontmoet, de grootste Nederlandse band ooit zal zijn. Misschien ben jíj die band wel. Laat het horen! En als jij nog meer betere ideeën hebt voor het drietal dat ik heb genoemd moet je het zeker hieronder even melden, ik ben benieuwd!

Misschien dat ik over enkele jaren word aangesproken op de namen die ik noem. “Hey Dude, je zat er niet ver naast, toen in 2009!”

Aan de andere kant van de brug

De vooroordelen over de mensen aan de andere kant van de brug zijn vaak niet mals: ze zijn dodelijk saai, de gemiddelde leeftijd ligt ver boven de veertig en vanaf twaalf uur ontsnapt er snurkgeluid door het tentdoek. Kortom, camping 5 is niet bedoeld voor de echte feestvierder. Daarnaast is het simpelweg te ver lopen, zeker als je dronken huiswaarts keert vanaf de vierentwintiguurs.

Daarom vinden de bezoekers van Camping 5 het ook leuk dat je even langskomt. Dan kunnen we gelijk even uitleggen wat er zo prettig is aan onze camping. Camping 5 is namelijk voor de Lowlander die rustig zijn tentje wil opzetten en ’s ochtends wil wakker worden door de geur van kaasbroodjes, maar niet door de vierentwintiguurs. Geen gehaast, niet gestresst, precies zoals iedere lowlander is. Je kunt hier met gemak je fatboy kwijt, naast je voorraad bier en dat allemaal onder een dubbele partytent (jawel, mij lukt het ieder jaar weer). Hier slaap je níet met je neus tussen de kont van je buurman.

Bovendien heeft Camping 5 een pluspunt waar iedereen nat van wordt. Want hier zijn de douches vierentwintig-zeven open. En dat merk je. Zeker na drie dagen komt de zweetlucht je tegemoet wanneer je richting de immer stomende kokers loopt. De pislucht die uit sommige broeken opstijgt is bedenkelijk en die man die al twee dagen in zijn eigen kots slaapt heeft het toiletgebouw ook nog niet gevonden.

De kroon in dit spektakel wordt gedragen door Camping 2 en 3. En dit mogen we eigenlijk niet zeggen, maar die campings zijn zo smerig als de neuspiercing van JESSICA LEA MAYFIELD. Echt goor dus. Maar dat wil niets zeggen, want met een gitaar in haar hand- en een microfoon die het zicht wegneemt van dat gedrocht in haar neus- is ze best aandoenlijk. Net als de enthousiaste campeerders op camping 3. Maar nog net zo smerig als de mensen op 2.

Toch, laten we vooral niet vergeten dat we een Shiny Happy Family zijn, ofzo. Want we zitten wel drie dagen lang met elkaar opgescheept en moeten het wel gezellig houden. We geven toe, Camping 5 is misschien niet het meest Rock ‘n’ Roll, maar bij je tentje breng je toch het minste tijd door, dus dat is geen probleem. En ieder jaar opnieuw laten de bezoekers heel Lowlands bij elkaar horen, op welke camping je ook staan. Het groepsgevoel verspreid zich van camping naar camping wanneer de keeltje worden opengezet. De campingwave is en blijft lowlands.

Helaas zal Camping 5 voor de komende twee weken gesloten blijven, want zoals goed gebruik ons leert zullen eerst de campings 1 tot en met 4 volstromen. En natuurlijk moet er vakantie worden gevierd in het land van Arctic -making margaritas- Monkeys.

Horen we daar de eerste campingwave al aankomen?
—————-

Mijn eerste blog voor de Lowlandsblogwedstrijd. Vanaf nu HIER verder te volgen.
Over 2 weken dus weer.
Ook hier.

De Rode Lantaarn

Als Lance Armstrong over je twittert kan het niet anders dan dat heldendom is bereikt. De man die al 7 keer le Tour De France heeft weten te winnen, weet hoe het is om af te zien. Dus als Lance je een “Superman” noemt, dan betekent dat wat! Kenny van Hummel is de man.

De tweet van Armstrong

Het publiek keert terug naar de auto terwijl een renner zijn fiets tegen de berg drukt. Ze kijken verbaast op: Hoe lang is het geleden dat Contador hier de berg opknalde? Dat is al minstens een half uur geleden, als het niet meer is. Nu zien ze een vermoeide blik en horen zweetdruppels het asfalt raken. Deze renner pijnigt zichzelf om hopelijk binnen de tijdslimiet binnen te zijn. De keeltjes gaan open en schreeuwen De Rode Lantaarn naar boven, een klein stukje dichter richting hemel, een klein stukje dichter bij de streep.

De Nederlandse wielrenner Kenny van Hummel neemt de laatste plek van het Algemeen Klassement in beslag in de tour van 2009. Hij staat op 3.02:10 achterstand van geletruidrager Contador en deze achterstand zal in de komende Alpenritten alleen toenemen. Ondanks deze, ogenschijnlijke, slechte prestatie wordt Kenny in de pers verheven tot fietsheld van de tour. Hij rijdt Le Tour op “karakter” en gaat tot het gaatje om de volgende dag dezelfde martelgang te mogen ondergaan.

Wat schiet er door het menselijk brein wanneer er, voor de zoveelste keer, een klim van 7 kilometer – solo, met een gemiddelde stijging van acht procent- moet worden overwonnen? Alleen een echte vechtersbaas weet hoe gedreven je moet zijn om aan zo’n opgave te beginnen. Je moet het uiterste van je lichaam kunnen vragen en het sap eruitknijpen als bij een sinaasappel. Ook mentaal moet er een stemmetje in je hoofd zitten dat je verteld om door te gaan, ondanks alle pijn, ondanks de oneindige weg die voor je ligt, ondanks de steeds groter groeiende achterstand. Dat is andere koek dan op een bergje 12 minuten aan je broek krijgen, terwijl je relaxt in een busje mee naar boven bent komen fietsen. Dan maakt het niet uit of je achterstand nu 12 of 13 minuten wordt, je redt het toch wel.

Het doorzettingsvermogen dat nodig is in de strijd om op tijd binnen te komen betekent voor veel mensen zoveel dat Kenny een ware cultheld lijkt te worden. Toch is dat toch vreemd, want simpel gezegd is hij de langzaamste van allemaal. De schildpad van het peloton. De aller-aller-laatste. Daarentegen is het altijd beter dan laf opgeven. Het is duidelijk dat hij nog geen volwaardige ronderenner is, maar respect hebben voor zijn wilskracht zul je moeten opbrengen. Daarnaast: hij rijdt wel de Tour, c’est difficile!

Ik ben benieuwd wanneer we de mythevorming rond Lantaarndrager Kenny van Hummel zullen terugzien in Andere Tijden Sport. Want met een tweet van Armstrong verdien je dat wel!

Dus daarom bezoek je de dokter

Bibberende knieën en het koude ziek-zijn-zweet stroomt langs je rug. Je voelt je belabberd, maar beseft dat de gang naar de dokter niet langer kan uitblijven. Na een warme douche en een dubbel paar sokken aan te doen stap je met met een snottebel onder je neus de richting het doktersgebouw. Je bent ziek.

Eenmaal binnen bij de heelmeesters zijn er een oudere dame met wandelstok en een moeder met haar dochter in de wachtkamer. Je neemt strategisch plaats zodat er aan beide kanten 2 stoelen vrij blijven. Dat geeft een veilig gevoel, want zo blijft kruisbesmetting uit.

Er stapt nog een dame naar binnen. Ze neemt plaats tussen jouw zieke lichaam en de wandelstokmevrouw. “Goedendag Mevrouw de Jongh, alles goed met u?”, vraagt de nieuweling.

Je spitst je oren, want zo’n domme vraag heb je nog nooit gehoord. Bij de dokter vragen of alles goed gaat is alsof je een blinde vraagt of zijn vrouw er lekker uitziet. Echt zieke mensen, zoals jijzelf, wordt een plekje bij de dokter ontnomen omdat andere mensen graag bij de medicijnenman op de koffie komen? Ik dacht het niet!

Toch komt de wandelstok met het meest ziekmakende en meest gelogen antwoord ooit in een dokterskliniek uitgesproken: “Ja, alles gaat goed.”

Je vraagt je hardop af waarom ze dan in hemelsnaam de dokter bezoekt. Net iets te hard.

“Daar heb jij niets mee te maken, jongeman.”

Kotsmisselijk word je ervan.

Muziek die niet van de radio is weg te slaan! (20)

Nee. Journalistinspe is niet dood. En hij is ook niet gestopt met zijn studie @SvJ. Hij had het gewoon heel erg druk en kon zodoende niet toekomen aan het schrijven voor zijn weblog. Vandaag is echter de trotse terugkomst van NielsH300. Een terugkomst die gepaard gaat met zijn meest succesvolle rubriek: MDNVDRIWTS!

Want als we even terugbladeren naar voorgaande edities van MDNVDRIWTS! heeft deze Blog je al enkele keren de hits vroegtijdig in de schoot geworpen. Hoogtepunten? Dan zeg ik Lily Allen en The Noisettes.

De terugkomst van een succesvolle rubriek dient groots te worden gevierd met uiteraard goede muziek! Deze week is het dé rapper uit Engeland die met Old Skool en I Luv U de wereld liet kennismaken met zijn herkenbare stemgeluid.

Maar dan nu! Het partynummertje bij uitstek: Bonkers! Dizzee Rascal wordt in dit nummertje geholpen door Armand van Helden. Moet kunnen.

Muziek die niet van de radio is weg te slaan! (19)

Wat een parade van leuke liedjes maakt het Nederlandse Rigby! Vol energie een catchy deuntje dat ook van buiten Nederland kan zijn. Ook al zegt het liedje van wel: dit moet helemaal niet gaan! Gewoon, lekker blijven.